Basın Açık Lama'sı: Yazmayı seven ve hatta yazarken eğlenen biriyim. Blogda yazdıklarımın tamamını yaşamadım, yaşamıyorum. Yazdıklarımın içinde; arkadaşlarımdan dinlediğim güzel anılar, çevremden duyduğum konuşmalardaki küçük tatlı anlar, birinin başından geçmiş ve onu üzen olaylardan etkilendiğim için buraya yazmaya karar kıldığım şeyler de var.. Ama yazarken, sanki yaşanılanları ben yaşıyormuşum gibi hissettiğimden dolayı, birinci ağızdan yazmak beni rahatlatıyor. Başka türlü de yazamıyorum. O yüzden "hayatlarınızın küçük bir anından ilham alıyorum" deyip, bu bahsi kapatmak isterim.
Ve son olarak; eğer sizde acı veya tatlı anılarınızı benimle paylaşarak, ilerleyen günlerde (2-3 gün sonra veya 3-5 yıl sonra bile olabilir) yazılarımda yer almasını isterseniz hayaterkegi@gmail.com'a mail atabilirsiniz. Sevgiler.

26 Mart 2017

Piç'e Sevgilerimle

(Aşağıdaki cümleleri 22 Aralık 2016'da yazmıştım ve o ara görüşmekte olduğum ve nerdeyse görüştüğümüzün her defasında kavga ettiğimiz Piç'e yazmıştım ama ona atmadım, içime attım. Çünkü bazen elinden gelen her şeyi yapmışsındır ve artık sadece içine atman gerekir.)

Merhaba,

Sadece içimden geçenleri, sözüm kesilmeden ve heyecandan titreyen sesimi  sana belli etmeden söyleyebileceğim tek yöntem bu olacak sanırım. Çünkü seninle konuşmaya başladığım zaman, açıklarımı yakalayıp benimle dalga geçebilmek için tüm dikkatini bana veriyorsun ve ben o an heyecanlandığım için tüm mantıklı cümlelerimi yere döküveriyorum. Bu yüzden yazmak, ama sadece sana yazmak, kelimelerim dökülmeden sana aktarabileceğim en mantıklı yöntem bu. 

Bu yöntemi keşfetmişken, sonda söyleyeceğimi de başta söylemek istiyorum; sırf seninle seks yapmak için buluştuk diye aramızda aşk olamaz diye bir şey yok. Böyle bir şey oldu diye de birbirimizi aşağılamak ve küçümsemek zorunda değiliz. Yapmamız gereken şey, kendimizi bir birimize bırakmak. İşte hepsi bu ve ben sadece bunu yapıyorum.

Hem iki erkek birbirini çok ama çok saçma bi şekilde sevebilir. Ya da bir erkek, diğer erkeği çok aptalca sevebilir. Hatta sadece seks amacıyla buluşmak için sözleşmiş olsalar bile, buluşma gerçekleştiği anda taraflardan biri  elinde olmadan diğerine aşık olduğu için oyun bozanlık edebilir. 
Zaten anlamsız olan dünyada, her şey koyulmuş olan kurallara göre olmak zorunda değil. Ya da ikimizin arasında yaşananlar kural dışı olsun. Ne olacak ki? Evet, zaten ben bir oyunbozanım ve bu elimde değil.

Hem bunu ilk defa yaşayan insanlar biz değilizdir. İlk defa böyle olmuş gibi davranmamıza gerek yok. Sadece bizim gibi saçma bir ilişki içinde olan insanlardan haberimiz yoktur ve bu yüzden saçma geliyordur, o kadar.
Zaten bizim dışımızda milyonlarca insan daha yaşıyor ve işte biraz da buna dayanarak söylüyorum; kesin bizim aramızdaki saçmalık olarak tanımladığın güzel şeylerin aynılarını onlardan binlercesi de yaşıyordur ve onların bizden olmadığı gibi, biz de onlarınkinden haberdar değiliz..

Tüm bunlar bi yana; ilk günler hatırlıyorum da; seni sevdiğime inanmıyordun ve “bırak bunları” tadında cümleler sarf ediyordun. Şimdi ise benim seni sevdiğime, ama senin beni sevmediğine yalnız inanıyorsun. Gördün mü aramızdaki ilerlemeyi; seni sevdiğime inanıyorsun ve bundan eminsin. Çünkü seni, sadece sen olduğun için seviyorum.
Zaten bu kadar öfke, bu kadar kızgınlık, bu kadar saçmalık normal insanlar arasında olmaz. Bu ikimizin arasında olan ve olmaya devam etmesi gereken özel bir şey. Hatta “en güzel şey” demeliyim buna.. 

Biliyorum, sen, sadece beni kısa boylu biri olduğum için sevmiyorsundur. Belki biraz da çirkinimdir. Tamam ama yapabileceğim bir şey yokki. Bunlar insana verilmiş olan değişmez özellikler. Gerçi bunlara değinmem de gereksiz oldu. Çünkü zaten biliyorsun ve keşke sırf bildiğin için boyuma takılmasan, sadece seni ne kadar uzun boylu sevdiğime odaklansan.. 

Tüm bunların yanında, evet, kendince haklısın ve sana saygı duyuyorum. Ama biliyorsun, az önce dediğim gibi; bu benim elimde olan bir şey değil ve bunu, seni boyumdan çok severek telafi etmekten başka yapabileceğim hiçbir şey yok..

Biliyorsun, küçücük basit bi aklım var ve bu yüzden bazı şeyleri düz anlıyorum. Kimseye anlatmadığım ve anlatmayı da hiç düşünmediğim yönlerimden biriydi bu. Çünkü insanlar acımasız ve senin eksikliğini alıp, dalga geçilecek başka bir fırsata dönüştürüyorlar. 
Seninle yaşadığımız problemlerin başındaki sebeplerden biri bu. Ama kabul edersinki, ilk günlerdeki kadar problem yaşamıyoruz. Çünkü sana hiçkimseye anlatmadığım bu yanımı anlattım ve sen beni anladın. Anlamak için çaba sarf ettin ve bu yüzden; cümlelerin, davranışların benim anlayabileceğim şekilde evrimleştiler. Bu çok şiirsel. Bunun benim için olan değerini anlatamam. Keşke benim gözümden, senin bu basit gibi gördüğün davranışını görebilsen..

Diğer yönlerimden biri de “koku” alamıyor olmaktı. Bunu söylediğim bir kaç yakın arkadaşım ve ailem var. Onlar dışında hiç kimse koku alamadığımı bilmez, bende eğer karşımdakiyle uzun zamandır tanışmadıysak ve samimi değilsek söyleme gereği duymam. 
Ama bunu da sana söyledim ve sen benim yanımda osurdun. bu çok güzeldi. Senden çıkan “tırt” sesini duyduğumda, çok mutlu olmuştum. Benim yanımda kendin olman harika bir şey. Koku alan herkese göre iğrenç olan bu şeyi içten buluyorum.

Diğer bir yönüm ise; SADECE sana söylediğim “kelimeleri görsel olarak beyninin içinde görmek” konusuydu. 
Biliyorsun, bu konuyu da en ince detaylarına kadar anlattım. Hatta bu durumu herkeste yaşamadığımı da sana söyledim.. Kelimeleri görme işini, SADECE çok ama çok etkilendiğim insanlarda yalnız yaşıyorum. 
Senin söylediklerinin hepsi bir imge ile veya düz bir kelime ile karşımda duruyorlardı. Bunu seninle yaptık, hatırladın mı? ve hatta MESELA kelimesini örnekleştirmiş, sen de nasıl gördüğümü detaylı olarak sorduktan sonra "çok ilginç" demiştin.
Bu muhabbetimizden sonra benimle olan konuşmalarında daha dikkatli olmuştun ve daha az tartışmaya başlamıştık. Çünkü kurduğun cümleleri, kafamda birer nesne olarak gördüğümü biliyordun ve bu yüzden farkında olmadan daha dikkatli cümle kuruyordun. 
Böyle yapmanı da çok romantik buluyordum. Zaten elimde değildi.

Eminim bu yönüm olmasa bile, yine de söylediklerinden etkilenirdim. Çünkü her söylediğin önemliymiş gibi, her söylediğin bir Kutsal Kitap ayetiymiş gibi hissediyorum. Konuşman, konuşman ve konuşman. Dakikalarca susmadan konuşurken seni hiç bölmemem bu yüzden. Her hangi bir konu hakkında konuşman hoşuma gidiyor. Sonsuza kadar konuşmanı istemek gelirdi içimden, ama sen dalga geçtiğimi düşünürsün diye susardım ve öylece bakardım sana.
Bunu bana, sen de “bazen anlatıyorum öyle bakıp kalıyorsun ve ben içimden ‘niye anlatıyorum ki’ diye düşünüyorum” diye anlatmıştın. Hatırlıyorsun değil mi?
Evet seni dinlemek çok güzel. Önemli veya önemsiz bir şeyler anlatman çok hoştu ve zaten biliyordum, gerçek birileriyle konuşmaya ihtiyacın vardı. Ben ise kurduğun dünyalarındaki tek gerçeğindim. Büyük bir ihtimalle hep de öyle kalacağım. Çünkü zihinsel hastalığın yüzünden dış dünyada bir ucube olarak görülüyorsun ve tanımadığın insanlarla konuşmaya başladığın andaki kekelemen de bu yüzdendi. 
Oysa ihtiyacın olan tek şey karşılıksız bir sevgiydi. Ailen ise seni her şeyin bir karşılığı olduğu bakış açısıyla büyütmüş oldukları için buna inanmıyordun. ailen geleceğini çalmış. Belki de onlardan kaçmanın  bir (farkında olmadan) nedeni de budur. 

Tüm bunlar bir yana “Seni neden seviyorum ki?” diye bende çok düşündüm, bir neden bulamadım. 
Ama sevmemi tetikleyen şeyler olduğunu düşünmüyor değilim. Örneğin; gülüşün, bir olay karşısında hınzırca tebessüm edişin, sinirlendiğinde dik dik bakman ve el kol hareketlerini kontrol edemeyişin, sürekli düşünceli olman da ayrı güzel. Hatta sanırım en güzeli bu. Sen düşünürken, ben seni izlediğim zaman, içim huzurla doluyor. Bir de tatlıyı sevmeni de seviyorum. Hatta tatlı buluyorum.

Bedensel olarak ise; Adem Elmanı, alnın ile saçlarının birleştiği sağ alın kemiğini, sağ gözünün altındaki boş alanla, sağ yanağının ve sağ burun deliğinin hemen üstündeki o üçgene dönüşen alanı, kirli sakalını, azcık daha büyüyen göbeğini, parmaklarını ve parmaklarının üstündeki kılları, dişlerini ve son olarak; sağ ve sol kol dirsek boğumlarını seviyorum. 
Evet, sanırım bunu da söylemem lazım; pipini de seviyorum ve poponu da.

Tüm bunların sonunda ise; seni tümden seviyorum. Beni siktiğin için seni sevmiyorum, çünkü biliyorsun; seni sevdiğim için beni sikebiliyorsun. Bunu bil lütfen. Ama biliyorsunki, biz insanlar hayvanlardan farklıyız ve birbirimizi sadece sikmek için arzulamayız, birbirimizi sadece içine boşalacağımız bir eşya, bir avuç içi, herhangi bir nesnenin deliğiymiş gibi sikerek arzulamayız. Biz, hayvanların aksine birbirimizi sevdiğimiz için arzularız ve severek sikeriz. Bizi insan yapan şey biraz da budur. Diğer canlıların aksine, biz birbirimizi sırf sevdiğimiz için bile sikebiliriz. Seni seviyorum.


(Umarım çok karışık olmamıştır. Her şey hakkında yazmaya ve içimdeki dağınıklığı bu şekilde az da olsa toparlamaya çalıştım. seni ve sana aniden sarılarak seni öpmeyi özledim.)

24 Mart 2017

sen, ben ve allah

biliyorum hiç yakışmadık birbirimize
ama buna rağmen kendimi o kadar güzel kandırdımki.

seninle, önünden geçtiğimiz dükkanların camlarındaki yansımalarımıza bile bakmadım
oysa ben en çok yanımdakiyle gezerken buna dikkat ederdim.

artık biliyorum, hep sırıttım yanında. 
sırıtışımı kendinden saklamak için
gizlice buluşmanı bile umursamıyormuş gibi yaptım.

beni, kalbimin büyüklüğünden, yüreğimin güzelliğinden, mütevaziliğimden dolayı değil de 
sikimin büyüklüğünden dolayı sevdiğini hep görmezlikten geldim. buna ihtiyacım vardı.
kendimi o kadar güzel kandırdım ki, zamanla ben bile inandım. hatta aşık oldum 

bu yüzden olsa gerek hiç kimsenin olmadığı yerlere gittik
hiç kimsenin olmadığı yerlerde buluştuk, seviştik. sadece allah vardı. zaten seni sevdiğimi de bi tek o bilmişti.


(Bunu 27 Ağustos 2015'de yazmışım. Şimdi yayınlıyorum.)


18 Mart 2017

Milena ile Tekrar Buluşmak, ya da Varolmanın Dayanılmaz Ağırlığı

Artık birbirimizden tamamen ayrılmış ve eski yalnız hayatlarımıza dönmüş olsak da, geçen gün Öküz'le buluştuk. Yüzü her zamanki gibi, karşısındakinin ona nasıl davranacağını iyice anladıktan sonra, şekil almaya hazır bir ifade ile bana baktı.
Elimi uzatmasam tokalaşmayacak, gülümseyerek "merhaba" demesem asla "merhaba" demeyecek ve yüzü hiçbir zaman gülmeyecekti.
Tüm bu düşünceleri kafamdan def edip, sanki ben güldüğüm için o gülmemiş gibi sağdan soldan konuşmaya başladık.

Meğer komşusu Yasin'in annesi aniden hastalanınca hastaneye kaldırmışlar. Kadın ertesi gün ölmüş. Yasin'e dayısı bakmaya başlamış ama çocuğa da sürekli "git çalış, eve para getir" diyorlarmış.
Yasin, 2 yıllık üniversiteyi anca bitirmiş saftirik bi çocuk. Onunla ve annesiyle, Öküz'ün, benim zorlamamla beni iftara çağırdığı bi gün tanışmıştık. Yasin ve annesi de gelmişlerdi.
Ben, Öküz, Öküz'ün Annesi, Yasin ve Yasin'in Annesi hep beraber oturup iftar yemeği yemiştik.

Yasin'in annesi yemek boyunca aptal şapşal konulardan konuşmuş, oğluyla da aynı kalitesiz esprileri yapıp gülmüşlerdi. Allah beni affetsin ama, kadının bu muhabbetlerini çektiğim iftar gecesinde "herkes doğurmamalı" diye düşünmeden edememiştim. Durup dururken aniden kahkaha atması, her şeye abartılı şaşırması ve sürekli sigara içmesi dışında bi tuhaflığı da yoktu, ama işte ne bileyim. Şeytan bi kere içime girmiş ve kadına karşı dolduruşa getirmeyi başarmıştı bile.

Yasin'in babası, Yasin doğduktan sonra onları terk etmiş. Yasin ve annesi öylece kala kalmışlar. Babası bir daha da arayıp sormamış. Bi ara Bursa'da olduğunu öğrenmişler o kadar.
Kadın terk edildikten sonra, küçük restoranlarda bulaşıkçılık yaparak Yasin'i büyütmüş ve işte 22 yaşına kadar getirmiş. Önceki aya kadar Yasin'le babaevinde kalıyorlardı ama Yasin'in anneannesi ölünce, diğer kardeşler evi satmışlar ve Yasin'le annesi'ni de kapı dışarı etmişlerdi. Yasin'le annesi Öküz'ün alt mahallesindeki bi barakaya yerleşmişlerdi. İşte geçen haftalarda Yasin'in annesi'de aniden ölünce, dayısı gelmiş Yasin'i yanına almış ve "git çalış eve ekmek getir" diyormuş. Ama tabii Yasin'in sömürüye açık bir psikolojisi var, umarım sadistik kişilik bozukluğu olan birine denk gelmez ve sakin bir hayat yaşayıp gider...

Bu dünyada, zayıflar daha da zayıflıyorlar. Bunun nedenini bilmiyorum. Hayat herkese eşit mi davranıyor artık ondan da emin değilim. İstediğimiz gibi bir hayat yaşadığımızdan şüphem yok, ama bazılarımız, henüz ne istediğini de bilmiyor. özellikle Yasin gibi olanlar. Onların korunmaya gerçekten çok ihtiyacı var.
Öküz'e "yasin'e bazen harçlık ver, maaaşının 20'de 1'ini aylık olarak ona ver, nasılsa sana dokunmaz" dedim, güldü.
İnsan güçlü ise, neden zayıflara yardım etmezki. Ve üstelik zayıf olanın, zayıflığına kendisi en yakınında şahitken.
Anladığım kadarıyla para biriktirme hastalığı, insanı iyi olmaktan ve iyilik yapmaktan alıkoyuyor. İnsan kötü olmayı kendinde hak görüp, o kötülüğe de teslim oluyor.

Yasin konusundan konuyu saptırıp başka şeyler konuştuğumuzda, Öküz, mahalledeki kedileri anlattı. Birini almışlar eve besliyorlarmış. Güldüm.
Fotoğraflarını gösterdi. Küçücük bir kedi yavrusu. Yasin'den daha tatlı.

Konularımız uzadı gitti, konuşmadık hiçbir şey bırakmadık. Artık gezerken konuşmaktan yorulduğumuzu anladığımızda  Mecidiyeköy'deydik ve o bana "senin orospu da buralardaydı. arasana" dedi.
Dönüp ona baktım. Acınılası haline ve bana laf sokma çabasının ne kadar gereksiz olduğuna. Güya kendince, benim kendisine göre ucuz insanlarla muhatap olmamdan dolayı beni ezmeye çalışıyordu. Göz göze geldiğimiz sırada, telefonumu çıkarıp "iyiki hatırlattın, dur bakayım Milena ne yapıyor" deyip o sırada rehber'den onu bulup arama tuşuna bastım. Milena'nın telefonu çalarken, Öküz sinir olmuştu bile. Bu yüzden;
-yapma bunu. ne gerek var şimdi?
-ee sen ara dedin, seni mi kırıcam
-ya yapma
-ama aşk olsun sen ara demedin mi?
-ya tamam arama
-yok yok dur telefon çalıyo kapatamam zaten
-ya kapat şunu. tamam, uzatma
-ayıp olur ya, çağrı atmışım gibi olmasın" diye Öküz'e cevap verdiğim sırada Milena telefonu açtı ve "naber"li bir muhabbet başlattı.
Öküz ise yanımda sinir olmuş, küfürler ediyordu.

Milena'ya "Mecidiyeköy tarafındaydım da, öylesine işte seni de aradım, sonra konuşuruz" dedim ve kapadım.
Telefonu kapadığımda Öküz'ün yüzü patlıcan'a dönmüştü. Neden böyle yaptığım üzerine sorular soruyor ve ciddi bir şekilde cevap bekliyordu.
"ee sen ara dedin, ben de aradım işte. ne diye kızıyorsun? kızacaksan da ne diye ara diyorsun. kadın aklımda bile değildi, ama sen benimle dalga geçmek için ara ara dedin, ben de aradım. seni dinleyip Milena'yı aramamı kaldıramıyorsan benimle bu tür sidik yarışlarına girme" dedim ve bizim ağız dalaşımız başladı.
1 km kadar yolu  onun bana ettiği hakaretler eşliğinde yürüdükten sonra dönüp "tüm bunlar için benden özür dile" dedim ve hepten sinir oldu. Israrıma rağmen özür dilemeyince, az önce ağzımda biriktirdiğim tükürüğü suratına savurup "bi daha yiyemeceğin boku kaşıklama" deyip yanında ayrıldım.

Ondan ayrıldığımda, küfür ettiği mesajlar atmaya başladı ve tam o sırada Milena arayıp "bana gelsene" dedi. Ona "tamam" deyip telefonu kapattığımda Öküz hâlâ küfürlü mesajlar atıyordu.
Milena'nın kapısına geldiğimde, penceresini tıklattım ve o büyük bir gülümsemeyle kapı otomatına bastı. Apartmandan içeri girip, onun kapısına gittiğimde çoktan açmıştı bile.
Aşağı sarkmış koca memelerini göğsüme iyice bastırarak sarıldı ve "seni özlemişim" dedi.
"Ben özlemedim, bu taraftayken öylesine aramak istedim" diye cevap verdim, dudaklarını büktü. "Hadi amaaa, birbirimize rol yapmayacağız. Sevmiyorum böyle şeyleri." dedim ve bükük dudaklarını düzeltip dudaklarımdan öpüp içeri buyur etti.

 İçeri girdiğimizde "ev arkadaşım ve annesi yan odada, fazla ses çıkarmayalım olur mu?" dedi ve ben "tabiiki" dedim, gülümsedi.
Yeni bir ev arkadaşı bulmuş, güzel tatlı bir kızmış. Annesi bazen gelip gidiyormuş da ev şenleniyormuş. Onun dışında zatan hayatında bir değişiklik yokmuş.
Erkek arkadaşı da artık onu aramıyormuş. Çünkü karısı hastalanınca vicdanen rahatsızlık duyup, Milena'yı terk etmiş. Bazen telefonlaşıyorlarmış o kadar. Onun dışında görüşmüyorlarmış.

Ev arkadaşı almak iyi olmuş, böylece biraz daha rahatlamış. Belki daha da iyi olabilirmiş. Ama işte elinden gelen bir şey yokmuş.
Konular uzadı gitti, o sırada ben onun yatağına uzamış öylece tavana bakıp, onu dinliyordum, o ise kendine bir cigara sarıyordu. Cigarasının arasına ot bok bir şeyler kattı, iyice sarıp yaktıktan sonra tek bir fırtta bitirmek istermiş gibi derinlemesine daldı. Çıktığında ciğerleri dolmuştu, bir kaç saniye sonra dumanı dışarı verdiğinde, hayatın ona beklediğini vermediğini söylermiş gibi bakıyordu.
Hayat ona da büyük bir hayal kırıklığı yaşatmış.
Belliki o da çocukken, büyünce "sadece mutlu olunur" sananlardandı...

Cigarasını çekerken, başını bacak arama koyup derin bir nefes çekti. Başını okşayıp gülümsedim. O da gülümsedi ve yerde dizlerinin üzerinde dikilip poposunu işaret etti.
Yataktan kalkıp arkasına geçtim, sırtından sarılırken memelerini çıkarıp öptüm. Böyle yaptığım sırada kendimi, annesinin memesinden merhamet bekleyen bir çocuk gibi hissettim.
Uçları serçe parmağım kadar kalın meme uçları, sımsıcak göğüs kafesi ve iyice sarkık memelerini hafifçe sallarken gülümsedi.
başımı memelerine koyup bir kaç saniye öyle kaldım. Onunda hoşuna gitmişti bu hareketim. Uzun zamandır hayvan sevmek dışında kimseye bu şekilde sevgi göstermediği belliydi. Zaten köpeğini de bi kaç hafta önce erkek arkadaşına vermişmiş.

Memelerinin arasını öptüğümde, iyice sertleşmiştim. Bakışıp iki gülüştük ve sonra arkasına geçip pantolonunu aşağı kaydırdım. O cigarasından derin bir yudum çekti, ben çantamdan kondomu çıkarıp pipime taktım.
Bir kaç dakike sonra boşaldığımda sırtına yapışmış haldeydim ve o "teşekkür ederim, iyi geldi" dedi. Güldük.

Cigara içmeden seks yapamaması, yalnızlığını yok etmek için  bedenini araçsallaştırmasının göstergesiydi. Milena aşık olunmak, tapılmak, uğruna ölünmesini istemiyor. Sadece elinden tutulsun beraber yürünsün istiyor. Çünkü milena yalnızlığının içinde kaybolmuş.
İnsanın, kalıcı yalnızlığı alt etmesi gerektiğinin farkında değil. Böyle giderse Milena bir kaç yıl sonra ölümü düşünecek ve eğer çok düşünürse de intihar etmek ona fazlasıyla mantıklı gelecek.
Umarım intihar etmez.

İkimizde toparlandığımızda, ona Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği kitabını sordum (Milena'yla şurda tanışmıştık ) gitti getirdi. O getirdiğinde alıp "bunu ben alayım ya, bende kalsın" dedim ve o da "olur" dedi. Aldım çantama attım (nasılsa ondan geriye bi tek bu kalacak) ve sağdan soldan muhabbetlerimiz uzadı, Milena ikinci cigarayı sarmaya başladı.
Sıkıldım ve "artık gideyim, zaten arkadaşın ve annesi de içerde, onlara yakalanmıyım. ayıp olmasın" dedim ve o da kalkıp beni sesssizce uğurladı. Çıktım eve gelirken, yolda Öküz'ün mesajlarını okudum, hepsine tek tek yanıt verdim.
Kendime değer vermeye başladığımdan bu yana, kimsenin bana hakaret etmesine izin vermiyorum. Ben sanırım biraz değiştim. Değişince, kendimi de iyileştirdim.